Oferty sezonowe

Dowódcy! 🚩 Od 2 kwietnia 2026 r. do 9 kwietnia 2026 r. (do godziny 07:00 GMT) w ramach oferty sezonowej będzie dostępny nowy unikalny zestaw maszyn premium. Po ukończeniu specjalnych wyzwań sezonowych będziecie mogli je kupić z maksymalną zniżką:

• W kampanii czołgowej: T-80UD + 4 Klucze do Dużego Trofeum z sezonu „Tropic Raid” + zapasowe użycia x5, zestawy naprawcze x100, zestawy medyczne x100, gaśnice x50.
• W kampanii okrętowej: Mackensen + 4 Klucze do Dużego Trofeum z sezonu „Tropic Raid” + generatory dymu x250 + zaopatrzenie marynarki x250.
• W kampanii lotniczej: A2D-1 Skyshark + 4 Klucze do Dużego Trofeum z sezonu „Tropic Raid” + zapasowe użycia x10.

T-80UD (Era XI)

Notka historyczna

Czołg T-80UD powstał w połowie lat 80., żeby rozwiązać problemy związane z silnikiem turbinowym w modelu T-80U. Inżynierowie z Biura Projektowego Budowy Maszyn im. Morozowa w Charkowie zastąpili turbinę niezawodnym i oszczędnym silnikiem wysokoprężnym 6TD, nadając nowemu wariantowi oznaczenie „UD” („Usovershenstvovanniy Dieselny”, czyli „Ulepszony silnik diesla”). T-80UD zachował wiele kluczowych zalet swojego poprzednika, w tym potężne działo gładkolufowe kalibru 125 mm z oddzielnym ładowaniem pocisków, pancerz kompozytowy ze zintegrowanym pancerzem reaktywnym „Kontakt-5” (ERA) oraz wysoką mobilność.

Czołg został oficjalnie przyjęty do uzbrojenia Armii Radzieckiej w 1987 roku, a jego produkcję rozpoczęto w zakładach im. Małyszewa w Charkowie. Pod koniec lat 90. do Pakistanu dostarczono ponad 300 egzemplarzy.

Krótka analiza

• Zalety: Bardzo wysoki poziom ochrony, automat ładujący oraz skuteczna amunicja, w tym pociski APFSDS i PPK.
• Wady: Bardzo mała prędkość jazdy do tyłu, ciasny układ wnętrza i słaby kąt opuszczenia lufy.
• Rola w bitwie: Czołg podstawowy doskonale sprawdza się w walce w terenie miejskim, a dzięki zaawansowanemu opancerzeniu szczególnie dobrze radzi sobie w rolach obronnych.

W bitwie

Nowy T-80UD wyróżnia się wśród czołgów podstawowych najwyższej ery doskonałą ochroną i dużą siłą ognia, ale pod względem prędkości i ogólnej mobilności ustępuje większości swoich konkurentów.

Ten nowy model charakteryzuje się złożoną konstrukcją pancerza, łączącą elementy kompozytowe z nowoczesnymi wypełniaczami wbudowanymi w stalową konstrukcję. Kadłub i wieża są dodatkowo chronione z zewnątrz przez bloki pancerza reaktywnego „Kontakt-5”. Pomimo kilku słabych punktów czołg wykazuje wysoką odporność w sektorze czołowym i jest w stanie wytrzymać trafienia większości rodzajów amunicji. Boki zarówno kadłuba, jak i wieży są również wystarczająco wytrzymałe, by oprzeć się salwom z wielu działek automatycznych stosowanych w lekkich pojazdach opancerzonych.

Oprócz wysokiej przeżywalności czołg T-80UD charakteryzuje się też potężną siłą ognia. Jego karuzelowy system ładowania zapewnia dostęp do wielu rodzajów amunicji kalibru 125 mm, w tym pocisku APFSDS 3BM42 „Mango”, który ma zdolność przebicia pancerza o grubości ponad 450 mm, oraz PPK 9M119 „Refleks”, który jest bardzo skuteczny na dużych odległościach przeciwko celom aktywnie manewrującym.

T-80UD ma nowy silnik diesla, ale jego prędkość jazdy do tyłu wciąż jest wyjątkowo niska. W połączeniu z ograniczonym kątem opuszczania lufy utrudnia to skuteczne wykorzystanie czołgu na otwartych mapach, gdzie liczy się naturalne ukształtowanie terenu. W środowisku miejskim jednak jego wysoka przeżywalność i dobra szybkostrzelność pozwalają mu skutecznie atakować i bronić całych sektorów lub kluczowych punktów przejęcia, często przy minimalnym wsparciu. Uważaj na flanki. Trafienia z boku z dział czołgowych są zazwyczaj śmiertelne ze względu na ciasną kabinę dla trzech członków załogi i duży magazyn amunicji. Podczas walki z wrogiem polegaj na mocno opancerzonym przodzie wieży.

Mackensen (Era IV)

Notka historyczna

Decyzja Niemiec o budowie nowych krążowników liniowych wynikała z informacji wywiadowczych dotyczących brytyjskich pancerników typu „Queen Elizabeth”, które były uzbrojone w działa kalibru 381 mm. W sierpniu 1912 roku minister marynarki Alfred von Tirpitz zlecił rozpoczęcie prac projektowych. Prace trwały ponad rok, a konstruktorzy starali się znaleźć równowagę między prędkością, ochroną, siłą ognia i wypornością. Ostatecznie zdecydowano się na osiem dział kalibru 350 mm zamontowanych w czterech wieżach. Dzięki zwiększeniu wyporności do 31 000 ton projekt osiągnął prędkość maksymalną 27,5 węzła przy solidnym opancerzeniu.

Projekt został sfinalizowany pod koniec 1913 roku, a w ramach programu na lata 1914–1915 zaplanowano budowę czterech okrętów tego typu. Wybuch I wojny światowej spowodował jednak, że niemieckie stocznie skupiły się na budowie okrętów podwodnych i dokończeniu już rozpoczętych pancerników, przez co żaden z nowych krążowników nie został ukończony. Zgodnie z postanowieniami traktatu wersalskiego niedokończone kadłuby miały zostać przekazane mocarstwom zwycięskim. Ze względu na ich niski stopień zaawansowania technicznego zostały one jednak zezłomowane w latach 1921–1922.

W skrócie

• Mocne strony: Doskonała ochrona, potężny akumulator główny i skuteczne torpedy.
• Słabe strony: Słaba obrona przeciwlotnicza.
• Rola w bitwie: Szybki, agresywny okręt flagowy, który pod względem siły ognia i ochrony dorównuje wczesnym pancernikom, a jednocześnie przewyższa je prędkością!

W bitwie

Krążownik liniowy „Mackensen” stanowi uosobienie niemieckiej tradycji budowy okrętów z czasów I wojny światowej i został zaprojektowany jako groźny przeciwnik dla większości ówczesnych jednostek. Dzięki doskonałej równowadze między siłą ognia, pancerzem i wyjątkową prędkością świetnie nadaje się do odgrywania kluczowej roli w bitwach morskich na średnim dystansie.

Siła bojowa „Mackensena” opiera się na ośmiu działach kalibru 350 mm zamontowanych w czterech wieżach. Ta główna bateria pozwala skutecznie zwalczać krążowniki i większość pancerników tej samej klasy. Ma jednak kłopoty z ciężko opancerzonymi pancernikami typu drednot, gdzie jego działa mogą okazać się nieskuteczne nawet z bliska. Znaczącą zaletą jest uzbrojenie torpedowe: pięć podwodnych wyrzutni kalibru 600 mm, które mogą pomieścić łącznie 24 torpedy, co pozwala na skuteczne ataki z zaskoczenia z bliskiej odległości. Z drugiej strony, obrona przeciwlotnicza Mackensena jest ograniczona i składa się tylko z ośmiu wolno strzelających i przestarzałych dział kalibru 88 mm.

Swoją wytrzymałość zawdzięcza dobrze zaprojektowanemu opancerzeniu i licznej załodze, co pozwala mu niezawodnie działać na średnim i dalekim zasięgu. Jego prawdziwą zaletą są jednak właściwości jezdne – w grze należy do najszybszych okrętów liniowych w swojej erze!

Ten dobrze wyważony krążownik liniowy świetnie sprawdza się na flankach, jest mistrzem w polowaniu na krążowniki wroga i potrafi zadawać zaskakujące ciosy torpedowe cięższym okrętom. Głównym zadaniem dowódcy jest kontrolowanie odległości walki i unikanie bezpośrednich starć z mocno opancerzonymi pancernikami, wykorzystując przewagę prędkości do dyktowania warunków bitwy.

A2D-1 Skyshark (Era IX)

Notka historyczna

W pierwszych latach po wojnie Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych uruchomiła kilka programów mających na celu opracowanie zaawansowanych samolotów szturmowych bazujących na lotniskowcach, charakteryzujących się lepszymi osiągami. Wczesne silniki turboodrzutowe zużywały jednak zbyt dużo paliwa, przez co nie nadawały się do zadań bojowych. Firma Douglas Aircraft Company poszła na kompromis, decydując się na silnik turbośmigłowy. Próba bezpośredniej wymiany silnika tłokowego w Skyraiderze nie powiodła się, co zmusiło konstruktorów do stworzenia niemal całkowicie nowego samolotu. Efektem tego był prototyp XA2D-1 Skyshark, napędzany silnikiem turbośmigłowym z dwoma przeciwbieżnymi śmigłami.

Pierwszy lot Skysharka, który odbył się 26 maja 1950 roku, trwał zaledwie dwie minuty, ponieważ katastrofalne wibracje niemal zniszczyły płatowiec. Potem doszło do serii poważnych incydentów lotniczych, a wszystkie były związane z zawodnym i niedopracowanym układem napędowym oraz przekładnią. Mimo tych problemów marynarka wojenna zamówiła dziesięć egzemplarzy przedprodukcyjnych. Jednak w sierpniu 1954 roku kolejny wypadek spowodowany awarią skrzyni biegów położył kres temu projektowi.

W skrócie

• Mocne strony: Ogromna ładowność, cztery działka kalibru 20 mm, duża prędkość i dobre właściwości jezdne.
• Słabe strony: Wolniejszy od niektórych myśliwców odrzutowych.
• Rola w bitwie: Sprawdzi się zarówno w walkach powietrznych, jak i podczas misji uderzeniowych na ziemi.

W bitwie

Ten samolot szturmowy, będący kolejnym rozwinięciem koncepcji „Skyraider”, charakteryzuje się ogromnym uzbrojeniem zawieszonym na podwoziu oraz dwoma silnikami turbośmigłowymi o przeciwbieżnym układzie łopatek. Poznaj A2D-1 Skyshark – rzadki przykład bojowego samolotu turbośmigłowego, który równie dobrze radzi sobie w walce powietrznej, jak i podczas ataków na cele naziemne.

W grze War Thunder Mobile samolot turbośmigłowy A2D-1 stanowi ogniwo łączące samoloty z silnikami tłokowymi i wczesne odrzutowce. Skyshark łączy w sobie zalety obu typów: przyspieszenie i zwrotność samolotów śmigłowych oraz wysoką prędkość maksymalną odrzutowców. W locie A2D-1 wyprzedza większość myśliwców tłokowych, a podczas krótkich przyspieszeń i manewrów potrafi przechytrzyć wczesne myśliwce odrzutowe.

Do mocnych stron A2D-1 należy również potężne uzbrojenie i imponujący ładunek bombowy. Samolot jest wyposażony w cztery działka 20 mm T31 zamontowane w skrzydłach – są to ulepszone wersje działek Hispano o większej szybkostrzelności. To stałe uzbrojenie przednie jest niezwykle wszechstronne w walce powietrznej i pozwala skutecznie zwalczać cele każdej wielkości. Pod skrzydłami A2D-1 może przenosić znaczny i zróżnicowany ładunek bojowy. W 12 punktach podwieszenia piloci mogą zamontować szeroki wybór uzbrojenia, w tym do 20 rakiet HVAR, torpedy oraz różne konfiguracje bomb: do 20 bomb o masie 250 funtów, 12 bomb o masie 500 funtów, trzy bomby o masie 1000 lub 2000 funtów albo pojedynczą bombę o masie 4000 funtów. W pełni odzwierciedla to filozofię amerykańskiej marynarki wojennej dotyczącą samolotów szturmowych bazujących na lotniskowcach: „więcej znaczy więcej”.

Pilot może wykorzystać A2D-1 na kilka skutecznych sposobów. Może on walczyć z myśliwcami wroga na średnich wysokościach, pełnić rolę „bombowego ciężarówki”, niszcząc liczne cele naziemne podczas jednego lotu, albo zastosować podejście mieszane, atakując cele naziemne przed przejściem do walki powietrznej. A2D-1 świetnie sprawdza się we wszystkich tych rolach!

Wyzwanie Sezonowe

Po wykonaniu zadań wydarzenia między 2 kwietnia 2026 r. a 9 kwietnia 2026 r. (koniec o godz. 07:00 GMT) możesz otrzymać maksymalną zniżkę na Oferty Sezonowe!

Nie przegap fantastycznej okazji, aby kupić świetne maszyny premium ze zniżką i otrzymać dodatkowe klucze do Dużego Trofeum z sezonu „Tropic Raid” w War Thunder Mobile (WTM)!