Oferty sezonowe

Dowódcy! 🚩 Od 5 marca 2026 r. do 12 marca 2026 r. (do godziny 07:00 GMT), w ramach oferty sezonowej będzie dostępny nowy unikalny zestaw maszyn premium. Po ukończeniu specjalnych wyzwań sezonowych będziecie mogli je kupić z maksymalną zniżką:

• W kampanii czołgowej: QN506 + 4 Klucze do Dużego Trofeum z sezonu „Steel Dragons” + zapasowe użycia x5, zestawy naprawcze x100, zestawy medyczne x100, gaśnice x50.
• W kampanii okrętowej: HMS Agincourt + 2 Klucze do Dużego Trofeum z sezonu „Steel Dragons” + generatory dymu x250 + zaopatrzenie marynarki x250.
• W kampanii lotniczej: FR-1 Fireball + 2 Klucze do Dużego Trofeum z sezonu „Steel Dragons” + zapasowe użycia x10.

QN506 (Era XI)

Notka historyczna

Podczas targów lotniczych Airshow China w 2018 roku chińska firma Gaode Defense zaprezentowała eksperymentalny bojowy pojazd wsparcia czołgów oparty na czołgu podstawowym ZTZ59. Projekt, wyraźnie inspirowany rosyjskim BMPT "Terminator", stanowi próbę modernizacji przestarzałej platformy czołgowej w wysoce skuteczny pojazd wsparcia zdolny do wykonywania szerokiego zakresu zadań bojowych.

Pojazd został poddany radykalnej przebudowie: załoga siedzi w kadłubie, a całe główne uzbrojenie znajduje się w bezzałogowej wieży. Moduł bojowy obejmuje działko automatyczne kalibru 30 mm, współosiowy karabin maszynowy kalibru 7,62 mm oraz systemy obserwacyjne i kierowania ogniem. Jego zdolności bojowe są znacznie zwiększone dzięki kombinacji uzbrojenia rakietowego: czterech PPK QN502 i dwudziestu małych pocisków kierowanych QN201, przeznaczonych do zwalczania lekko opancerzonych celów. Podstawowa ochrona podwozia jest wzmocniona blokami pancerza reaktywnego FY-2.

W skrócie

• Mocne strony: bezzałogowa wieża z potężnym uzbrojeniem – działko automatyczne kalibru 30 mm i dwa rodzaje PPK, w tym pociski typu "wystrzel i zapomnij".
• Słabe strony: przeciętna mobilność, niska przeżywalność w bezpośrednich starciach.
• Szanse: dzięki unikalnemu uzbrojeniu QN506 jest idealnym pojazdem do wspierania natarcia sojuszniczych czołgów.
• Zagrożenia: podatny na wszelkie trafienia z dział czołgów podstawowych i PPK. Ataki z flanki ze strony SPAAG lub BWP z szybkostrzelnością dział automatycznych również stanowią znaczące zagrożenie.

W bitwie

QN506 jest ucieleśnieniem nowoczesnej koncepcji bojowego pojazdu wsparcia czołgów. Oprócz gąsienicowego podwozia i działka automatycznego 30 mm, jego kluczową cechą jest zróżnicowane uzbrojenie rakietowe. W wyrzutniach po bokach wieży zamontowano cztery wyrzutnie dla PPK QN502 (tryb "wystrzel i zapomnij"), a także 20 szyn dla małych pocisków kierowanych laserowo QN201. Pierwsze są wyposażone w głowice tandemowe i najlepiej nadają się do zwalczania czołgów z dużej odległości, podczas gdy drugie doskonale sprawdzają się przeciw lekkim pojazdom opancerzonym.

Układ napędowy i układ jezdny zostały przejęte z modelu ZTZ59 bez znaczących zmian, więc nie należy oczekiwać rekordowej mobilności – prędkość maksymalna nie przekracza 56 km/h. Dzięki bazie czołgowej ochrona QN506 jest lepsza niż w przypadku większości nośników PPK na lekkich podwoziach. Bloki ERA FY-2 i bezzałogowa wieża również przyczyniają się do jego przeżywalności. Jednak nowoczesne pociski kinetyczne bez problemu przebijają pancerz QN506, dlatego zawsze należy dbać o to, aby kadłub pozostawał osłonięty.

Ze względu na ograniczoną mobilność, ale doskonałe uzbrojenie, QN506 najlepiej sprawdza się w grze drużynowej jako pojazd wsparcia – w końcu właśnie do tego został zaprojektowany!

HMS Agincourt (Era III)

Notka historyczna

W 1911 roku rząd Brazylii zamówił w brytyjskiej stoczni Armstrong Whitworth pancernik HMS Agincourt pod nazwą Rio de Janeiro. Jednak poważne trudności gospodarcze Brazylii zmusiły ją do wystawienia niedokończonego okrętu na sprzedaż. W grudniu 1913 roku został on zakupiony przez Imperium Osmańskie i przemianowany na Sultan Osman I. Statek był prawie gotowy do dostawy, gdy rozpoczęła się I wojna światowa. 3 sierpnia 1914 roku rząd brytyjski zarekwirował go wraz z innym tureckim pancernikiem, Reşad V, obawiając się wzmocnienia sił morskich wroga. Włączony do Royal Navy jako HMS Agincourt, okręt dołączył do 4. Eskadry Bojowej Wielkiej Floty. Jego najważniejszą akcją bojową była bitwa jutlandzka.

Po wojnie pancernik był obecny przy kapitulacji niemieckiej Floty Dalekomorskiej. W 1919 roku trafił do rezerwy. Próby Admiralicji w celu odsprzedaży okrętu Brazylii nie powiodły się, a Traktat Waszyngtoński zakazał dalszego użytkowania tego typu pancerników ze względu na ograniczenia tonażowe. 22 stycznia 1923 roku HMS Agincourt został sprzedany na złom i rozebrany do stycznia 1925 roku.

W skrócie

• Mocne strony: Nadzwyczaj potężne uzbrojenie składające się z czternastu dział kalibru 305 mm w siedmiu (!) wieżach głównego kalibru.
• Słabe strony: Niska manewrowość, przeciętna ochrona.
• Szanse: Rekordzista pod względem liczby luf głównego kalibru wśród wczesnych pancerników – doskonały zadawca obrażeń dla Ery III!
• Zagrożenia: Wrogie pancerniki z pociskami dużego kalibru, bombowce torpedowe i okręty podwodne (ze względu na słabą obronę przeciwtorpedową).

W bitwie

HMS Agincourt to niesamowity okręt! Nie tylko służył w marynarkach trzech mocarstw morskich, ale także posiadał najliczniejsze uzbrojenie spośród pancerników swojej epoki. Ta pływająca bateria artyleryjska wkrótce trafi do War Thunder Mobile.

Główną cechą HMS Agincourt jest jego arsenał. Czternaście dział 305 mm zamontowanych jest w siedmiu wieżach głównego kalibru. Kolejne osiemnaście luf drugorzędnego kalibru jest gotowych do działania na bliski dystans. Przy takiej liczbie wież HMS Agincourt może kontynuować ostrzał nawet po poniesieniu krytycznych uszkodzeń części artylerii.

Pod względem mobilności i ochrony HMS Agincourt jest typowym przedstawicielem wczesnych brytyjskich pancerników. Jego prędkość jest niska, promień skrętu duży, a pancerz niewystarczający, by wytrzymać ostrzał innych pancerników. Z tych powodów HMS Agincourt najefektywniej działa w grupie, gdzie sojusznicy mogą osłonić tego powolnego Brytyjczyka przed ogniem wroga, pozwalając mu w pełni wykorzystać niesamowitą siłę ognia!

FR-1 Fireball (Era V)

Notka historyczna

Na początku lat 40. XX wieku marynarka wojenna Stanów Zjednoczonych stanęła przed problemem niemożności eksploatacji pierwszych samolotów odrzutowych z lotniskowców ze względu na ich długi rozbieg. Szukając rozwiązania, marynarka zdecydowała się na koncepcję samolotu z napędem hybrydowym. Pod koniec 1942 roku zwycięzcą konkursu została firma Ryan Aeronautical z projektem FR-1 Fireball. Samolot wyposażono w silnik tłokowy w nosie i silnik turboodrzutowy w ogonie. Taka konfiguracja pozwalała na start i lądowanie przy użyciu silnika tłokowego, podczas gdy silnik odrzutowy był używany do gwałtownego przyspieszenia w walce.

Testy potwierdziły potencjał tej koncepcji, lecz ujawniły poważne wady konstrukcyjne. Pomimo problemów, marynarka wojenna USA, pilnie potrzebująca przechwytujących samolotów pokładowych, przyspieszyła przyjęcie Fireballa. Pierwsze maszyny produkcyjne trafiły do eskadr w marcu 1945 roku, ale nie wzięły udziału w walkach przed końcem wojny. Po kapitualcji Japonii oraz z powodu ciągłych wypadków, zamówienie na dodatkowe samoloty zostało anulowane. Do 1947 roku pozostała flota została całkowicie wycofana ze służby.

W skrócie

• Mocne strony: Napęd hybrydowy – wysokie przyspieszenie, dobra prędkość wznoszenia, przyzwoita manewrowość i opcje uzbrojenia podwieszanego.
• Słabe strony: Stosunkowo słabe stałe uzbrojenie wprzód – 4 karabiny maszynowe 12,7 mm.
• Szanse: Unikalny myśliwiec-bombowiec łączący zwrotność samolotu z silnikiem tłokowym z możliwością szybkiego przyspieszania i wznoszenia dzięki ciągowi silnika odrzutowego.
• Zagrożenia: Myśliwce przewyższające Fireballa pod względem prędkości i zwrotności; utrata energii.

W bitwie

FR-1 Fireball to pierwszy samolot w War Thunder Mobile wyposażony w mieszany układ napędowy: silnik tłokowy Wright Cyclone R-1820-72W z przodu i silnik odrzutowy General Electric J31 z tyłu. W rezultacie, choć samolot nie osiąga prędkości wyspecjalizowanych odrzutowych myśliwców, potrafi utrzymywać wysoką prędkość dla swojej ery w locie poziomym przez dłuższy czas.

Ciąg silnika odrzutowego jest szczególnie przydatny do szybkiego zdobywania wysokości lub ucieczki przed pościgiem. Dodatkowo Fireball cechuje się przyzwoitą manewrowością i potrafi utrzymać się w walce z przeciwnikami napędzanymi silnikami tłokowymi.

Uzbrojenie Fireballa składa się z czterech karabinów maszynowych M2 kalibru 12,7 mm. Pozwalają one radzić sobie z myśliwcami bez większych problemów, ale większe bombowce będą wymagały więcej wysiłku. Jednak oprócz stałego uzbrojenia przód, posiada także arsenał uzbrojenia podwieszanego: cztery rakiety HVAR lub parę bomb 500 lub 1000 funtów. Dzięki dobrej sterowności możesz zniszczyć kilka celów naziemnych na początku bitwy, a następnie zdobyć wysokość przy pomocy ciągu silnika odrzutowego, aby zapewnić sobie przewagę w powietrzu!

Wyzwanie sezonowe

Po wykonaniu zadań wydarzenia między 5 marca 2026 r. a 12 marca 2026 r. (koniec o godz. 07:00 GMT) możesz otrzymać maksymalną zniżkę na Oferty Sezonowe!

Nie przegap fantastycznej okazji, aby kupić świetne maszyny premium ze zniżką i otrzymać dodatkowe klucze do Dużego Trofeum z sezonu „Steel Dragons” w War Thunder Mobile (WTM)!